Nee ik heb niet gewonnen
Een literair deskundige had meegedaan
Hetgeen zij had verzonnen
Had ik niet in mijn boekje staan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bardoelientje zit niet veel meer op space. Hij zit liever te chatten en bubbles te spelen. Heeft hij dikke pecht want ben zeer in de botten naar huisgekomen. En even gehackt. Niet heus !

 

Strakjes moet ik weer gaan wandelen
Met mijn maat over de Scheldedijk
De dagelijkse beslommeringen behandelen
Maar het hoeft niet, geeft een gevoel zo rijk

 

 Soms gebeuren er leuke dingen
Vaak gebeuren ze ook niet
Van het 1e  ga je zingen
Het 2e geeft verdriet

 

De struik hangt nog vol kerstlichtjes
Eigenlijk ben ik ze spuugzat
Maar hang ik die struik vol met gedichtjes
Wordt de hele boel kletsnat

 

Een eendje liep over de straat
En werd plat gereden
Het verhaal dat hierover gaat
Hij heeft niet veel geleden

 

Dat gezeik over Valentijn
Is me bespaard gebleven
Het zou zo leuk kunnen zijn
Zonder commercie kan ik er mee leven

 

Vandaag is het weer een gewone dag
Dag zonder valentijn
Als ik vandaag de stad in mag
Zou een bloemetje jou deel kunnen zijn

 

Op vrijdag is het er weer
Het weekend komt eraan
Fijn iedere keer
Om met jou op stap te gaan

 

Soms zit ik te denken
Op de avond vóór de dag
Ga ik nog een biertje schenken
Of dat ik naar bedje “mag”

 

Een koe stond zwaar te loeien
Het zat haar ook niet mee
Ze  behoorde niet tot de melkkoeien
Maar was bestemd als slachtvee

 
 

Een geurende sigaret
in mijn hand
Er aan trekken
Vingers verbrand

 

Sigaar, sigaret
stikkie of pijp
wat ook de aanzet
is allemaal even lijp

 

Dolle, volle dagen
Tijdens carnaval
En op Aswoensdag klagen
De katers hebben Bal

 

Het is zo donker buiten
Je ziet helemaal niets
Je hoort geen vogel fluiten
Er zit geen licht op mijn fiets

 

’s Ochtends bij dageraad
is het zalig filosoferen
als je tegen jezelf praat
kan niemand je deren

 

Politici praten
Over van alles en eigenlijk niks
Vissen zonder graten
En bevolkings mix

 

Mijn rijbewijs is verlopen
Ik moet eens om een nieuw gaan
Anders wordt het lopen
En daar vind ik echt niets aan

 

Ik was om 0400 uur wakker
Eigenlijk veel te vroeg
Helemaal geen gejakker
En ook niet naar de kroeg

 

 

Ik moet weer naar de kapper
Ik zie gewoon niet uit
Naderhand zegt men je bent veel knapper
En je hebt een jonge snuit

 

De planten moeten water
Het gras moet worden gemaaid
Dat alles kan ook later
Maar ik heb wel de kat geaaid

 

De computer wordt me uitgelegd
Zij weet er alles van
Ik heb het al zo vaak gezegd
Dat ik dat echt niet kan

 

Murwari heeft me zoveel geleerd
Koken, afwassen en de koekenpan
Eigenlijk voel ik me geeerd
Omdat ze denkt dat ik dat kan

 

Ben je gaan carnavallen
Heb je plezier gehad
Heb je ze laten knallen
Of was je alleen maar zat

 

Ik zag haar gaan en zag haar komen
Ze zei ook goeiendag
Alles beter dan die slome
Misschien dat je nu nog eens mag

 

Ik zou wel eens willen weten
Hoe laat jij je computer aan zet
Heb je dan al gegeten
Of alleen maar koffie gezet

 

Het weer van de dag
Wat is het voor weer
Is het weer van slag
Weer ? Voor de zoveelste keer

 

In het ziekenhuis
Liggen mensen
Ze voelen zich niet thuis
En zouden zich beter wensen

 

Op een Amsterdams terras met een heerlijk wijntje
Niets mooiers, zo een fijne dag
De hond Pep aan mijn stoel en aan het lijntje
Een woef een ruk en ik opeens op de gracht lag

Sinds ik een nieuwe hartklep heb is het nodig dat ik regelmatig een stukje ga lopen, trouwens niet alleen vanwege die hartklep. Met mijn maat Bram, lid van ons cardioclubje, ga ik bijna dagelijks een rondje doen. Bram heeft zo zijn vaste routine, route en gewoontes, dat heeft hij waarschijnlijk over gehouden aan het feit dat hij jarenlang een van Terneuzen’s beste warme bakkers, nu in ruste, is geweest.
Ik moet aan mijn conditie werken en men had me aangeraden om dit niet alleen te doen, vlak na de operatie. Fietsen was niet verstandig voor het geval je probleempjes kreeg onderweg en dan het hele eind niet meer terug zou kunnen fietsen. Nu is het wel zo dat ik de laatste jaren redelijk veel gefietst heb, in mijn top jaar bijna 6000 km. Veelal een rondje Terneuzen, dat hele eind terug was dan ook niet ter zake doende. Op de hometrainer thuis is ook niet alles. Je fietst en fietst en komt nergens, ziet niets, hoort niets en is in een woord saai. Je zou TV kunnen kijken of een boek lezen, maar nee. Dit is veel gezelliger.
De 2e week van mijn revalidatie vroeg ik aan Bram of ik eens met hem mee mocht lopen.
Op maandagmorgen gingen we. Bram had er een stevige pas in gezet. Ik voelde na korte tijd al dat ik met deze snelheid niet ver zou komen. Een beetje afgeremd. Na een dik uur weer thuis en de hele middag en avond op de bank gelegen. Ik was kapot.
Nu zijn we al een paar weken verder en ben ik weer begonnen samen met Bram, die trouwens veel weet over Terneuzen en zijn inwoners.
Via de Leeuwenlaan, de rotonde, omdat het fiets/voetpad bij de Veste niet meer te gebruiken is wegens alweer een apartementencomplex, richting de zeedijk. Er staat daar een bordje op het fietspad met de tekst: Afgesloten – Binnen via Rotonde. Je moet wel erg goed van de situatie op de hoogte zijn om dit te kunnen begrijpen De trapjes op, is ook nog een hele klim als je conditie op nul staat. Op de dijk aangekomen heb je een prachtig uitzicht over de Westerschelde. Iets wat de rechtgeaarde Terneuzenaar kennelijk zeer waardeert. Ik vind het ook altijd een mooi gezicht, het water, de schepen, de vogels, de Overkant en de mensen die daar meestal te vinden zijn. Na een tijdje kom je vaak dezelfde personen tegen. De meesten wat ouder natuurlijk. Zo is er de gepensioeneerde garagist die je vlug nog even verteld dat het pontje naar Hoedekenskerke zo leuk en gezellig was, maar voor enige vertraging kon zorgen als je je moest melden bij je militaire onderdeel ergens in Holland.
Vooral op de vrijdag was het een hele toer om uit te leggen aan de Sergeant Majoor dat je een paar uur eerder verlof moest krijgen omdat de trein in Kruiningen niet altijd aansluiting had op de de bus naar de boot, deze laatste weleens vanwege de mist en druk scheepvaartverkeer vertraging had, daardoor de busaansluiting gemist werd in Perkpolder en dat Zeeuws Vlaanderen net iets te groot was om te voet de weg naar huis te nemen en je daardoor nooit thuis kwam op vrijdagavond. Het werkte altijd totdat er een nieuwe Sergeant Majoor van Dienst zei dat zijn naam Dieleman was en uit Zaamslag kwam.

Er lopen dames rond met grote honden. Die hoeven niet bang te zijn dat ze overvallen worden in de Bakkerijstraat. Heel vroeg in de morgen loopt de echtgenote van een van de plaatselijke horecauitbaters er al rond om de hond uit te laten. Ze heeft haast want ze moet ook nog eens gaan werken en loopt via de dijk richting Paviljoen de Westkant waar ze de reeds gepensioneerde toeleverancier van dranken en andere aangename spulletjes ontmoet. Samen lopen ze over een van de pieren en bespreken de prijs van de alcoholische dranken. Er is het vrouwtje dat altijd met haar Bloemeke loopt te wandelen. Dit laatste hondje spreekt ook een beetje Spaans. De hotelgasten van L’Escaut die nog even voordat ze in een belangrijke bespreking gaan een frisse neus halen, een helder hoofd proberen te forceren en de Westerschelde gaan bewonderen. De Belgische Madam en haar man die de paar achtergebleven sculptures bekijken welke haar landsmannen hier hebben achtergelaten na de zomerse beeldenroute. De wat oudere mannen, schippers, zeelieden en die mannen die bij Dow “gezeten” hebben zijn in de wintermaanden niet zo voltallig aanwezig. Ofschoon de temperaturen in deze “winter” best wel meevallen, het is een recordjaar wat de gemiddelde temperatuur aangaat.
Met Bram bespreek je de laatste roddels, ervaringen en wat we in de krant hebben gelezen. Dat laatste is niet zo heel interessant omdat we beiden dezelfde krant hebben. Dat gaat zo van: Ik las vanmorgen... en dan krijg je Oh ja dat heb ik ook gelezen. De analyse en we lopen verder.

De zeedijk is in 2006 aangepast en het fietspad dat voorheen uit blokken bestond is nu een mooi geasfalteerd geheel geworden, waar de voetgangers met plezier lopen en zodoende iets dichter bij het water kunnen komen. Of het voetpad boven op de dijk nu weer opengesteld wordt voor fietsers, die er altijd al hebben gereden, is nog niet duidelijk. Dat is ook niet eenvoudig. Er staan zoveel (verkeers)borden. Het begint al met een waarschuwing dat voetgangers en fietsers de weg oversteken van de dijk naar de Veste. Maar ja ik had al gemeld dat daar een omweg voor is aangelegd. Hooguit 50 meter verder staat dat je er niet mag fietsen op de weg. Daarna komt een bord dat aangeeft dat de weg een kromming maakt naar links plus nog eens twee borden die aangeven welke richting je moet volgen.Er staat een bord met de aanduiding dat er met 30 man gewerkt wordt. Dat zal dan wel in ploegendienst zijn. Een groot bord in 4 talen om de parkeerprobleematiek uit te leggen aan verkeersdeelnemers. Hier moet je snel kunnen lezen om het te begrijpen en op die manier een parkeerboete te voorkomen. Een electronisch bord dat aangeeft of de parkeergarage aan de Kolk vol of vrij is en dat je linksaf slaand op het parkeerterrein “Scheldedijk” mag parkeren. Bij Waterfront geeft men aan dat je een windvlaag kunt verwachten. Einde van de snelheidsbeperking, maar wat de toegestane snelheid daarna is wordt niet aangegeven, hier mag je ervan uit gaan dat het 50 km is..
We kunnen de vorderingen volgen van het plaatsen van het standbeeld gemaakt door Thom Puckey. Over dit beeld wordt al 10 jaar gesproken en kennelijk wordt het in 2007 geplaatst. Ben eens benieuwd of dit beeld inderdaad aangekleed wordt met een broek zodat de edele delen niet te zien zijn, zoals een paar Christelijk Partijen in Terneuzen voorstellen. Dan valt de blik natuurlijk op het gemeentehuis wat de brug van een schip moet voorstellen, met de daarnaast bijgebouwde blauwe toren. Daar zitten de gemeenteambtenaren te zwoegen. De wethouders en de burgemeester hebben uitzicht op de Schelde en kunnen zitten mijmeren over de dagelijkse gang van zaken en wat er weer te verzinnen valt om de “burger” weer even rustig te houden. Waar de lucht bijna te zout is voor je oog staat er op bijna kunstzinnige wijze aangebracht in een paar stoeptegels.
We zijn alweer een paar dagen verder en er is nog geen stukkie van Puckey te zien.
Aan de andere kant hebben ze wel een vooruitziende blik in het gemeentehuis want die berg grond die vrijkwam om het gat te graven waar de sokkel in staat ligt er nog. Mocht het onverhoeds niet doorgaan kan men in ieder geval het gat meteen weer vullen. Dat doen ze met de financieën ook.
Wel is begonnen met de Scheldeboulevard een nieuw aangezicht te geven. Dat is interessant om naar de dagelijks vorderingen te kijken. We vragen ons af waarom dat een bedrijf uit Knokke-Heist moet doen, maar dat zal aan de prijs liggen. Een paar dagen later zijn Gebr van de Wege en de firma Geldof bezig met het storten van grond om de nodige hoogteverschillen aan te brengen. Het begint er al enigszins interessant uit te zien. Een schaftkeetje is er nog niet, maar ja die mannen kunnen in hun machines gaan zitten om de koffie en de boterham te nuttigen. Ze zullen blij zijn nu de krant op tabloid formaat is. Dat leest gemakkelijker en daar worden de armen niet zo moe van. De huizen op de Scheldeboulevard, die je nu helemaal kunt zien omdat de lelijke bossage weggehaald is, stralen toch een beetje voornaamheid uit. De meeste mensen hebben de woonkamer op de 1e verdieping zodat ze een mooi zicht hebben op de Westerschelde en al zijn levendigheid daarom heen.
Op de Schelde vaart de Karin voorbij, de duwboot van Bas. Eigenlijk vragen we ons af waar de naam Karin vandaan komt, want de echtgenote van Bas heet Ineke.
Bram meende dat dit de voorletters waren van hun kinderen. Korina, maar dat wordt niet met een K geschreven. De A weten we niet, R is Ramon, de I weten we ook niet en de N is van Neeltje natuurlijk. Toch hebben we dit even gechecked en het blijkt dat dit de naam van de vrouw van de oudste zoon van Bas is. Ach zo kom je nog eens ergens achter.

Eigenlijk had ik hier een stukje willen schrijven over de belevenis van Koninginnedag in Terneuzen. Met een nostalgische blik naar vroeger. Maar nu lees ik dat er een nieuw organisatieteam is samengesteld. Dit wordt gestuurd door Coordinatie & Management, welke club zo langzamerhand alle evenementen aan het overnemen is. Ik zal dit stukje moeten schrappen anders zou men kunnen denken dat ook ik negatief reageer en dat is niet mijn bedoeling. De traditie, die wij hebben opgebouwd om ’s morgens om 0800 uur precies met Koninginnedag bij café Ter Nose een Oranjebitter te drinken, nadat we eerst in stijl het Wilhelmus hebben gezongen en een driewerf Lange Leve de Koningin hebben uitgesproken, wilde ik u even niet onthouden.
Onze vaste stop, tied veur een pafke, precies tegenover het kantoor van Multraship, hangend in de kunstzinnige hekken, turend over de Schelde, de jachthaven en als het helder genoeg is naar de overkant. Aan een willekeurige voorbijganger vragen we hoe laat de boot naar Hoedekenskerke vertrekt. Hier staan we te mijmeren over de invulling van de haven, nadat deze verkocht is door Rijkswaterstaat voor een appel en een ei, aan de gemeente Terneuzen.
Met de laatste voorjaarstorm hebben we het ook gewaagd. Gelukkig dat we enig gewicht in de schaal hadden anders waren we zeker ter Hoogte van Waterfront de Schelde ingewaaid en waarschijnlijk in Borsele weer aan land gespoeld. We hebben die dag de dagelijkse loop maar wat ingekort en zijn via de Steenenbeer naar de markt gelopen. Een dame op de fiets met de wind in de rug maakte daar toch een behoorlijke zwieper en is te voet verder gegaan. Ook een hagelbui hebben we getrotseerd op een dag die zo mooi zonnig begon, maar op de Scheldedijk hadden we het zitten. We hebben een stuk achteruitlopend moeten overbruggen, het waren net messteken in je gezicht.
Eigenlijk zou onze ronde wat langer moeten zijn, richting Jachtwerf Vermeulen, maar met de overnachters uit België en Frankrijk, die wachten op opening van hun etablissement vinden wij het niet gepast deze mensen vroegtijdig te wekken.
We lopen tot aan de Terneuzense impressie van Stonehenge en vragen ons af waarom het strandje van Terneuzen niet ingevuld wordt naar een ontwerp van Jan-Willem Dooms, het zou in onze ogen een aanwinst zijn.
We steken de Scheldeboulevard over met een klein beetje doodsverachting, nieuwe zebrapaden zijn taboe in Terneuzen, die geven de “burger”een schijngevoel van veiligheid volgens de verantwoordelijke wethouder. We staan netjes te wachten totdat het verkeer voorbij is of dat men hoffelijk laat blijken dat je mag oversteken. Toch zijn er die automobilisten die je met 50 km per uur van de vluchtheuvel proberen te rijden. Ook erg is het als men op het allerlaatste moment laat merken dat toch rechts de Nieuwstraat in gereden wordt en je voor niets het winterweer staat te trotseren.
Met verbazing vragen we ons af wat het bouwwerk moet gaan worden voor het Scheldetheater, dat blijkt bij nader inzien een soort open podium te gaan worden.
Na een week lappenmand zijn al de veranderingen aan de Boulevard reeds te zien. Met een maaswerk van gaas worden er stenen geplaatst in een kunstzinnige opstelling. Het heeft wel wat en vol verwachting wachten we op het eindresultaat, een duinlandschap moet dit gaan voorstellen. Enkele gemeente raadsleden, met een vooruitziende blik vinden ook dat het een verbetering is en stellen al vragen wanneer de rest van de Boulevard aan de beurt is. Dan spreken we over het stuk tussen Waterfront en het Schelpenhoekje, maar het Rondje Kreek (niet Rondje Markt) heeft voorrang. Wat logisch is, misschien dat ook daar de toeristen op af komen en zo niet hebben wij als Terneuzenaar toch weer iets nieuws om naar toe te gaan en van te genieten.
Aan alle kanten komen er nieuwe dingen te voorschijn. De bioscoop waar we zo lang op hebben moeten wachten staat er in volle glorie, inclusief Japans restaurant. De voormalige parkeerplaats wordt een mooi plein en gaat een van de attracties worden in de toekomst. Dit wel een beetje tegen de zin van bakker Bart, want hij is zijn zondagse parkeerplaatsen kwijt.
De appartementen beginnen vorm te krijgen. Men blijft maar praten over het Leisure Center met een skihal en zaken die er omheen gebouwd worden. Gaan dit winkels worden of toch enkel etablissementen waarvoor een vergunning gegeven is zoals Bowlingbaan, Speelhal enz.
Het volbouwen van het terrein van de Hoop, tevens de volledige Kennedylaan. Harry’s motorshop heeft al moeten wijken voor dit project. Als je de Vliegende Hollander Krant van 26 februari hebt gelezen kun je zien wat er allemaal geplaatst gaat worden. 88 appartementen en een nieuwe C-1000, parkeerplaatsen. In de Walstraat 9 woningen. Het Neptunusblok aan de Schelde begint boven de grond uit te rijzen. Het Java krijgt nieuwe apartementen en op de Veemarkt is het ook een en al bedrijvigheid. De Korte Kerkstraat gaat op de schop, het pand van Meneer en Mevrouw Marius het voormalig Hotel/Restaurant Monopole, La Bouteille, Café de Ster en nog een aantal “legendarische” panden gaan verdwijnen. Hotel de Arend komt daar wel voor terug.
Via de Nieuwstraat en Noordstraat naar de markt waar we een of twee koppen koffie met koekje, of een Spa'tje nuttigen, babbelen over de laatste nieuwtjes met de uitbater, dat is als die aanspreekbaar is, zagen wat tegen de vaste vroege klanten, doen een plasje en zijn weg. Gelukkig heeft Juwelier Werner de Seiko klok gerepareerd. We dachten altijd dat we weer waren blijven “hangen” in het café omdat de klok maandenlang 10 voor 6 aangaf. Als je voorbij de klok was zag je dat het zo rond half 12 was en we toch mooi op tijd thuis zouden zijn.

 

  

 

 

 

 

Over een dag of 14 komt hij weer aan in Terneuzen. Sinterklaas. Zie ginds komt de stoomboot. Een feest dat ik altijd heel spannend vond en in die tijd werd je niet tegelijk met Kerstmis, kerstspullen, bomen, ballen, kaarsen en kerstmannen geconfronteerd. Eerst de goedheiligman en pas ná 6 december lagen de etalages weer vol met al dat Kerstmis gedoe.

De Sinterklaastijd was voor mij, als een van de kleintjes in de familie,  altijd spannend. De ouderen, we waren met 10 kinderen, deden zo hun best om je toch maar te laten geloven dat de Sint echt bestond. Je durfde rond die dagen niet alleen naar de zolder toe. Wie weet wat je daar allemaal tegen kwam. Toen heette dat nog niet de donkere dagen voor Kerstmis.
Je verheugde je er al maanden op. Wat moet dat toch een gigantisch karwei zijn geweest voor onze ouders om dit ieder jaar weer te laten lukken. Lang voor 5 december al trok mijn moeder met haar grote beige/bruine boodschappentas de stad in om cadeautjes te kopen. Die dan op specifieke plekken verstopt werden in het huis.
Als de Sint in het land was begon het hele gedoe, liedjes zingen, tekeningen maken, bang zijn voor de Roe en om niet mee naar Spanje te moeten. Nu gaan er miljoenen mensen ieder jaar naar Spanje toe, zitten dagen in de file om er maar te komen. In die tijd geen flauwe kul, hup in die zak van Sinterklaas, O jongens jongens wat een Baas.
 
Dat mag ook allemaal niet meer van sommige lui, Zwarte Pieten, dat is discriminerend. Waar de mensen zich mee bemoeien, dat zijn tradities.
 
Zwarte Piet kwam strooien, niet in een of andere hoek, gewoon de huiskamer in. Mijn vader kroop onder de tafel van "angst", maar andere keren stak hij zijn arm door een kier van de deur en dan trok die Zwarte er zogenaamd aan. Eigenlijk zei men tegen ons dat we moesten gaan zingen, Hoort wie klopt daar kinderen, misschien dat Zwarte Piet dan wel zou komen. Je zat nooit voor niks te zingen. Frappant toch.
Je mocht ook naar de Sinterklaas die bij Vroom & Dreesman zitting had, de Schatkamer van St Nicolaas.
Eens heb ik een Zwarte Piet langs de muur van de badkamer zien klimmen, met één hand, met de andere zwaaide hij naar ons. Knap werk hoor, dat er de volgende morgen een ladder op het plat dak lag was heel normaal. Trappadoelie was dat. In de weekenden nadat de Stoomboot was aangekomen uit Spanje werd je gemaand om je schoen te zetten. Er moest een wortel, een stuk brood en water voor het paard bij zijn. Eventueel een tekening en de volgende morgen lag er steevast een snoeperijtje in.
Op 5 december tegen 6 uur zou de Sint altijd even langs komen, om te kijken in zijn boek wat je allemaal gedaan had en het verbaasde mij dat die man echt veel van je wist en wat je uitgehaald had. Dan zong je Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht.
Een keer was hij heel bezorgd omdat ik de kamer binnen kwam en kennelijk aan mijn voet bloedde. Ik wilde bij mijn oudste zus de slaapkamer in maar de deur werd dichtgeklapt en mijn teen zat knel. Het was een van die cadeautjes verstopplaatsen.
Dat mijn vader en meestal mijn oudste broer niet thuis waren op die avonden had je niet eens in de gaten en vond je normaal, het was toch ieder jaar zo.
 
De volgende morgen, moesten we wachten tot alle tien de kinderen present waren. De jongsten zaten natuurlijk al om 4 uur op de trap, tenzij het erg koud was, “want we stoken niet voor de gang“ riep mijn moeder altijd. Vol verwachting klopten ons hart. De ouderen en vooral de oudste hadden er een pest hekel aan om zo vroeg op te moeten staan voor dingen die ze zelf de avond daarvoor hadden klaargezet. Eindelijk mochten we dan de huiskamer in waar de hele tafel vol stond met cadeautjes. Die Sint wist precies onze plek aan tafel. De diepe borden, die anders voor de soep gebruikt werden, waren gevuld met allerlei lekkers, chocoladeletter, mandarijntje, een glanzend opgewreven sterappel, pepernoten, marsepein, borstplaat, van die zachte schuimsnoepjes met Sinterklaas of Zwarte Piet afbeelding, Taai taai -en speculaaspopjes. Dan werd er via de schoorsteen geroepen Dank je wel Sinterklaasje en je ouders keken elkaar aan en dachten hij krijgt de dank, maar wij zien de blije gezichtjes.
 
Maar ja. Opeens is dat stukje jeugd afgelopen en geloof je er niet meer aan. Toch blijft die man fascinerend en als je er nu nog een tegen komt, zelfs als je weet wie het is dan nog zeg je tegen hem:
 

“Dag Sinterklaas”
 

Ooit heb ik kippen gehouden in mijn achtertuintje. Niet dat het hier zo groot is, maar toch. Het gebeurde op mijn 40e verjaardag. Toevallig een hele mooie zomerse dag en hadden we een tuinfeest in gedachten. De ramen van de schuur gepoetst, het hout geverfd, opgeruimd en schoongemaakt. IJskast er in, een bar met tap-installatie, aan- en afvoer van stromend water, drie vaten bier, de nodige andere soorten dranken, ijsklontjes, de hele mikmak. Zoonlief van 18 met zijn vriendin van dezelfde leeftijd, stonden achter de ‘bar’. De gasten konden komen/ We hadden best wel een aardig clubje uitgenodigd en de een na de ander arriveerde met de gebruikelijke cadeau's: flessen wijn, biermandjes, bloemen, een barbeque en niet te vergeten een echte kip. Niet om op de barbeque te gooien, maar meer als grap. De kip sprong uit de doos en vloog tussen de bosjes. Onze kat Sammie had nog nooit zo´n grote vogel gezien en rende met hoge snelheid naar binnen. Twee verdiepingen hoger heeft hij zich angstig verstopt. Dit was de inleiding tot een kortstondige hobby van kippenboer. Natuurlijk begon deze kip meteen de plantjes en bloemen op te vreten en er moest een ren gebouwd worden met al aanwezige beperkte middelen. Een paar oude onderstellen van een bed, nog wat kippengaas, een deurtje, een gat in de schuurdeur, waar provisorisch een hok gebouwd werd. Dit alles voor een kip die eigenlijk Klara zou hebben moeten heten maar Josianne werd genoemd. Bij de boekhandel een paar boekjes gekocht over het wel en wee van kippen, eieren, eten, verzorging en het totale leven van een kip. Al snel werd duidelijk dat een kip niet genoeg eieren legt voor een gezin van vijf. Trouwens, een hen alleen is ook maar alleen. Er werden nog twee hennen, Karine en Zulma, die bijna aan de leg waren, bijgekocht voor vijf gulden per stuk. Al gauw krijg je enig inzicht in de ‘pikorde’ en moest er een baasje bij komen. Een jonge haan werd geregeld via een collega van mijn echtgenote. Deze man woonde op ‘den buiten’ en had een mooie haan voor ons. En mooi was hij, vond ik. Een bruine, met nog een paar kleuren en een echte hanenstaart. Hij werd Jules genoemd. De eerstvolgende morgen, nog midden in de nacht, tegen vier uur begon het gekukelekuu. Ik dacht daar komt last van met de buren, maar dat viel heel erg mee. Ik kreeg zelfs mais van een buurmanbinnenschipper. Dat had achter het ‘schot’ gelegen. Daar kon ik wel een jaartje mee vooruit. Toen ik hem vroeg of hij geen last had van de haan, zei hij dat hij het wel een leuk landelijk geluid vond en dat men er wel aan zou wennen. In ieder geval heb ik nooit een klacht gehoord. Ik besloot om deze hobby nog even voort te zetten. De eieren werden allemaal met een potlood, niet met pen of viltstift, want dat zou in het ei trekken, van een datum voorzien en in de kelderkast op de plank gelegd, klaar voor consumptie. Een eitje moet altijd een beetje afsterven en dan is het na een week goed te consumeren. Waar het verhaal van een lekker vers eitje vandaan komt, is me dan ook niet helemaal duidelijk. Met drie hennen en een potente haan was het al vlug drie eitjes per dag. De plank begon snel vol te raken. Natuurlijk werd er menig eitje gebakken en gekookt, maar er bleven er altijd wel wat over. Deze werden aan vrienden of kennissen gegeven. Met de haan erbij, die zijn ‘werk’ serieus nam, meende ik dat er misschien wel snel een broedsel zou kunnen komen. Maar er gebeurde verder niets. Geen enkele hen nam de kloektaak op haar en het lumineuze idee van een broedmachine werd geboren. Via via werd er eentje in huis gehaald. en een stuk of 20 eitjes werden in de machine gestoken. Denkend dat je zomaar binnen 21 dagen een lading kuikens hebt, kun je vergeten. De machine moet op constante tem-peratuur en vochtigheidsgraad blijven en de eitjes moeten dagelijks gedraaid worden. Als je net uit de kroeg komt en zeer vermoeid al die eitjes weer een slag moet laten maken kan dat gevaarlijk zijn. Menig eitje heeft die drieweekseperiode dan ook niet gehaald. Wonder boven wonder kwamen er toch negen uit. Wat leuk zo’n eitje: opeens een klein gaatje en al gauw kruipt er een lelijk nat beestje door je huis, dat al snel veranderd in een poezelig geel kuiken. Ze zaten in een grote doos met een verwarmingslamp er boven, want kloeken was dan nog nodig. Die taak heeft mijn echtgenote op zich genomen. Een van die kuikentjes had een paar vervormde pootjes en viel regelmatig op haar gat. Een professioneel zou het beestje hebben laten inslapen, maar dit kuikentje, met de naam Charlotte, heeft menige avond bij mijn echtgenote in haar hemd gezeten en haar als moederhen aangezien. Leuk! Daarom moest er nog een batch kuikentjes komen. De tweede poging was succesvoller. Na deze broedperiode bleven er maar liefst 18 over. Een grote doos, met al dat jong grut erin, piepend, keutelend, pikkend en scharrelend in de huiskamer onder de lamp.N adat ze oud en wijs genoeg waren, gingen ze ook in de ren, die veel te klein was en waar dus nog een stukje aangebouwd werd. We moesten afwachten wat het waren, kippen of hanen. Er waren veel haantjes bij die, toen ze er rijp voor waren, geslacht konden worden en eventueel heerlijk zouden smaken nadat ze enige tijd aan het spit hadden rondgedraaid. Maar ja, een eigen kip slachten zag ik niet zitten. Heb het vroeger de buurman wel eens zien doen. De strot afsnijden met een bot aardappelmesje was voor mij niet het ideale beeld. Bovendien, daarna plukken, ingewanden verwijde-ren en dat soort dingen.  Nee, de haan-tjes werden uitbesteed bij een goede vriend die op de buiten woonde. Hij kon wel slachten. Nooit hebben wij gevraagd van welke kip we zaten te eten. Een van die hanen, Jules, is nog verhuisd naar Breskens waar hij een langdurig leven heeft mogen beleven in het Heem, met een toompje van 4 hennen. Het broedmachientje hebben we daarna terug gebracht. De kippen scharrelden en de haan, als hij niet op een van de hennen zat, kraaide er vrolijk op los. Eitjes bij de vleet, voer gekocht bij de boerenbond en het werd winter. Het was een redelijk koude winter, merkte ik als ik 's morgens vroeg water moest verver-sen, de kippen moest voeren in het donker en zelfs in de sneeuw. In de schuur lagen de verse eitjes, want ik had licht aangelegd, met een tijdklok zodat de kippen niet in de gaten hadden dat het eigenlijk geen legtijd was. Er waren er wel een paar minder iedere week, maar toch hadden we genoeg voor de dagelijkse behoefte van het gezin. In het voorjaar en de daarop volgende zomer werd de ren regelmatig omgespit, zodat de uitwerpselen minder doordringend de lucht aromatiseerden. Dat was een gevaarlijk karweitje want die kippen scharrelen dan wel zelf, maar als je er met een spade de grond staat om te woe-len springen ze regelmatig voor je voeten om die worm te kunnen pakken die net boven is gekomen. Het was een feest voor hen, maar ik vond het een hachelij-ke bezigheid. Stel je toch voor dat je ze per ongeluk een lel met die schop gaf, of erger een poot zou afsteken. Er is nog een tweede winter geweest en daarna begon het genot van de verse eitjes, de kippengeur, het landelijke van het alles toch sterk te verminderen. Op een voorjaarsdag heb ik de overgebleven kippen naar mijn vriend gebracht en ze aan hem overgedaan. De ren afgebroken, het hok in de schuur ontmanteld en mijn hobby aan de kapstok gehangen. Dat stukje grond heeft wel een aantal jaren het mooiste gras en de schoonste bloemen opgeleverd. Zal aan de mest gelegen hebben.

 

 

 

 

 

 Een boerderijtje op het platteland
Daar was het heel fijn  wonen
Het boertje stak het in de brand
Hij was even in de “bonen"

 

 

  

Drie redelijk jonge kerels van een jaar of 45, zoeen beetje mijn leeftijd komen aan de Hemelpoort en St Pieter ziet deze mannen en denkt zo'n jonge kerels die komen er niet zomaar in.

Hij vraagt aan de 1e man. Vertel me eens waarom ben jij hier. De man zegt ik ben van huis uit handelsvertegenwoordiger en op vrijdagmiddag kom ik wat vroeger thuis.

Ik  rook de geur van sigaren en omdat ik niet rook en mijn echtgenote ook niet vlieg ik de trap op en op de slaapkamer zie ik mijn vrouw in volledige staat van ontkleding op het bed liggen. Ik kijk uit het raam en zie aan de bushalte een man die een sigaartje rookte. Ik greep de ijskast en pleurde die uit het raam bovenop de man aan de bushalte. Mijn vrouw vond dat niet leuk, pakte mijn pistool en schoot me dood en daarom ben ik hier.

Dat is een aannemelijk verhaal zegt Petrus en je mag binnen.

Tegen nummer 2 zegt hij vertel me eens waarom ben jij hier. Nou zegt de man: Ik sta op mijn gemakje aan een bushalte, rookte een sigaartje, krijg een ijskast op mijn kop en daarom ben ik hier.

Dat is ook een heel aannemelijk verhaal zegt Petrus, vooral gezien het vorige verhaal, jij mag er ook in.

Welnu zegt hij tegen nummer 3 vertel me jouw verhaal eens. De man zegt:  Ik zat op mijn gemak in een ijskast en ik rookte een sigaartje ............